SŁUCHOWISKA

WSTĘP WOLNY

SŁUCHANIE W SŁUCHAWKACH

PROJEKT

15.08.2026
17:00

bilet wstęp wolny

SŁUCHOWISKA

WSTĘP WOLNY

SŁUCHANIE W SŁUCHAWKACH

Strona główna » „Słuchowiska na leżakach” | Teatr Polskiego Radia x Teatr Ochoty

„Słuchowiska na leżakach” | Teatr Polskiego Radia x Teatr Ochoty

Sierpień/ Wrzesień 2026, Skwer imienia ks. Jana Salamuchy, od strony ul. Wawelskiej przy kawiarni-piekarni BULA, WSTĘP WOLNY

Lato z Radiem, to nawet nie jest ono, a może właśnie jest? I może właśnie to jest TO?

Zapraszamy bardzo serdecznie na skwer im Ks. J. Salamuchy – razem z Polskim Radiem i Teatrem PR przygotowaliśmy dla was cykl słuchowisk na leżakach. Weźcie coś dobrego, załóżcie słuchawki, które wam poda stosunkowo pogodny gość w t-shircie #TO (żart!) i posłuchajcie.

Udział jest bezpłatny, liczba słuchawek ograniczona, kanał jest jeden (jak w czasach słusznie m…)

Rozkład odsłuchu: SOBOTY 15/22/29 sierpnia oraz 5/12/19/26 września o godz. 17:00

Kalendarium wydarzeń jest dostępny niżej oraz pod tym linkiem: Słuchowiska_na_leżakach_program.

Udostępnij:

PROGRAM

15 sierpnia 2026, godz. 17:00 – Potop

Tekst: Salcia Hałas
Adaptacja i reżyseria: Magdalena Małecka-Wippich
Realizacja akustyczna: Paweł Szaliński
Muzyka: Zespół Konkubinat (Magdalena Małecka-Wippich – altówka, Marcin Wippich – instrumenty perkusyjne i elektronika)
Kierownictwo produkcji: Beata Jankowska
Obsada: Maria Maj, Anna Seniuk, Agata Różycka, Krystyna Czubówna, Arkadiusz Brykalski.
Dziennikarka: Magdalena Małecka-Wippich.
Czas trwania: 40:47 min.Opowieść będzie smutna, bo o końcu świata I o różnych końcach. Ale śmieszna też, w marę możliwości będzie.

Słuchowisko powstało na podstawie brawurowej książki Salci Hałas nominowanej do nagrody NIKE w 2020 roku. Miejscem końca świata, jest gdyński Pekin, dzielnica przeznaczona do rewitalizacji, która staje się metaforą rozmaitych końców i braków; większych i mniejszych. Na przykładzie naszego małego końca, można sobie naocznie zobaczyć, jak to będzie wyglądało w większej skali – mówi w „Potopie” Halina. Głównymi bohaterkami słuchowiska są kobiety: Halina, Babka Szwajcerowa i zmagająca się z depresją Zośka. Halina, popadająca w swoistą logoreę, jest wiodącym głosem całej opowieści. Z jednej strony, kobiety reprezentują w świecie to co magiczne i wymykające się słowom (nie bez powodu jedna z nich okaże się czarownicą). Z drugiej zaś, ich wypowiedzi stanowią swoiste odbicie współczesnej rzeczywistości: kobiety monologują, powtarzając zasłyszane w radio czy internecie prawdy. Kontrapunktem dla tej nieco apokaliptycznej wizji świata jest doskonale słuchaczom znany głos narratorki, który nasuwając skojarzenia z filmem dokumentalnym wprowadza do całej historii poczucie humoru i lekki dystans.

22 sierpnia 2026, godz. 17:00 – O człowieku, co wlazł do morza (ale raczej już nie wylezie)

Tekst: Krysia Bednarek
Adaptacja, reżyseria i opracowanie muzyczne: Jarosław Tumidajski
Reżyseria dźwięku: Andrzej Brzoska
Kierownictwo produkcji: Beata Jankowska
Obsada: Ewa Konstancja Bułhak, Katarzyna Dąbrowska, Justyna Kowalska, Sara Lityńska, Ewa Porębska, Monika Węgiel, Tomasz Borkowski, Mirosław Haniszewski, Krzysztof Szczepaniak.

Krysia Bednarek wraca do czasów pandemii i lockdownu. Odważnym i oryginalnym językiem opisuje dojrzewanie Żanety, jej wchodzenie w dorosłość, które przypada akurat na ten wyjątkowy czas. Podejmuje także trudny temat groomingu i wykorzystania seksualnego. Autorka nie rysuje pastelowego portretu rodzinnego i społecznego, jednak w ironicznym, wręcz utopijnym zakończeniu sugeruje możliwość zmiany. Bo nawet jeśli dziś wciąż jeszcze daleko nam do zatarcia większości społecznych antagonizmów, to edukacja i międzyludzka solidarność mogą sprawić, że jutro będzie odrobinę lepiej. Wszystko przecież zależy od nas, prawda? Krysia Bednarek o swoim tekście: Poza scenami angażującymi bohaterów tekstu w wydarzenia prawdziwe i nieprawdziwe, istnieje również drugi plan – plaża – na której Żanety Fantazja snuje opowieść o życiu człowieka wchodzącego właśnie do morza. To baśń o bohaterze starającym się przeciwstawiać trudnemu losowi, jednak ostatecznie pokonanym przez nieustające problemy. Żanety Fantazja pomimo szczerych chęci nie jest w stanie wymyślić świata, który nie skończyłby się katastrofą i nie nakrył morską falą. Kluczowe lata jej dorastania zmarnowały się w lockdownie, Żaneta nie czuje się połączona z rzeczywistością, innymi ludźmi, nie wie gdzie szukać pomocy i wsparcia. Jej wyobraźnia jest ograniczona do najgorszych scenariuszy. Teo (jej matka) jest jedyną nadzieją na wyciągnięcie Żanety z letargu – póki co przygląda się jej przez dziurkę od klucza, ale może wejdzie do pokoju. Kto wie? Tekst powstał w ramach konkursu Narracje Nieobecne zorganizowanego przez Teatr Telewizji, którego tematem była pandemia COVID-19.

29 sierpnia 2026, godz. 17:00 – Biały dmuchawiec

Tekst: Mateusz Pakuła
Adaptacja i reżyseria: Przemysław Wyszyński
Reżyseria dźwięku: Andrzej Brzoska
Opracowanie muzyczne: Przemysław Wyszyński
Obsada: Barbara Zielińska, Michał Breitenwald, Zuzanna Saporznikow, Adrianna Izydorczyk, Izabella Bukowska, Robert Jarociński, Fabian Kocięcki.

Mateusz oraz Karolina, student i studentka wydziału krakowskiej reżyserii, w ramach swoich zajęć postanawiają przyjrzeć się pewnej tajemniczej sprawie kryminalnej. Przyjeżdżają do podhalańskiej wsi – Biały Dmuchawiec – aby zbadać sprawę kobiety oskarżonej o zamordowanie swojego narzeczonego. Elżbieta Surówka miała przed laty zabić Jana Liszaja, po czym zakopać go i zamurować pod własnym, świeżo wybudowanym – za pieniądze bogatej ciotki z Ameryki – domem. Kiedy odkryto zbrodnię, kobieta została skazana na więzienie, jednak spędziła w nim tylko dwa lata, po czym wyszła na wolność dzięki finansowej pomocy tej samej ciotki. Kiedy Mateusz i Karolina przybywają do Białego Dmuchawca, próbują od razu się czegoś dowiedzieć od mieszkańców. Jednak, jak się okazuje, nie jest to wcale takie łatwe, a sprawa do dziś pozostaje nie do końca wyjaśniona. Mateuszowi i Karolinie udaje się ustalić, że znacznie starszy od Elżbiety Jan Liszaj od wielu lat napastował ją i gwałcił. Ponadto podczas pobytu w więzieniu kobieta została opuszczona przez swojego obecnego męża, który – wraz z ich dzieckiem i jej najmłodszą siostrą – uciekł do Ameryki. Obsesyjne poszukiwanie prawdy prowadzi do wydarzeń, po których nic później nie jest już takie samo. Rzeczywistość się zakrzywia, a Mateusz i Karolina coraz bardziej zaczynają utożsamiać się z badaną przez siebie historią… Do tego stopnia, że sami stają się jej głównymi bohaterami.

5 września 2026, godz. 17:00 – Jak być Polakiem i niedrogo za to zapłacić

Reżyseria: Michał Sufin
Scenariusz: Karolina Norkiewicz, Michał Sufin, Mateusz Lewandowski
Muzyka: Paweł Szamburski
Reżyseria dźwięku: Maciej Kubera
Obsada: Magdalena Smalara, Weronika Nockowska, Szymon Roszak, Mateusz Lewandowski.

Na Scenie Teatralnej Trójki zadebiutował Klub Komediowy, działający w Warszawie od 2014 roku. To niezależna grupa teatralna, „piwniczny plac zabaw dla dorosłych”. Kabaret literacki, stand-up, spektakle/performansy improwizowane – to ich specjalność. „Jak być Polakiem i niedrogo za to zapłacić” – oryginalna sztuka Klubu Komediowego- została zaadaptowana, czyli przystosowana do formatu słuchowiska dla Teatru PR. Michał Sufin – współautor i reżyser słuchowiska – tym razem zrealizował scenariusz, improwizacja zastąpiła więc teatralną grę.

12 września 2026, godz. 17:00 – Wczoraj byłaś zła na zielono

Tekst: Eliza Kącka
Adaptacja: Eliza Kącka, Tomasz Cyz
Reżyseria: Tomasz Cyz
Reżyseria dźwięku: Paweł Szaliński, Agnieszka Szczepańczyk
Muzyka: Paweł Szamburski
Obsada: Magdalena Czerwińska, Weronika Humaj, Mirosław Konarowski, Anna Grycewicz, Karolina Bruchnicka, Anna Kraszewska, Justyna Kowalska, Matylda Giegżno, Lech Łotocki, Anna Mrozowska, Maria Maj, Dominika Kachlik, Jakub Zając.

Bezkompromisowa i brawurowa – taka jest autobiograficzna proza Elizy Kąckiej. To opowieść o podwójnym doświadczeniu pewnej odmienności i nieprzystawalności do narzuconych społecznie ram. O mozolnym, ale pięknym budowaniu trudnej, nieoczywistej relacji. O byciu matką i córką. O życiowym dryfie, performowaniu świata i wydreptywaniu wiedzy. O dzielności. O miłości. O życiu w kokonie i wychodzeniu z niego motylem. O tym, ile mogą znaczyć słowa i jak to jest widzieć je w kolorach.

19 września 2026, godz. 17:00 – Żyć z własnych pomidorów

Tekst: Martyna Wawrzyniak
Reżyseria, adaptacja i opracowanie muzyczne: Julia Mark
Realizacja akustyczna: Anna Balcewicz
Kierownictwo produkcji: Beata Jankowska
Obsada: Arkadiusz Brykalski, Michalina Łabacz, Józef Pawłowski, Joanna Połeć, Adam Wojtyszko, Barbara Zielińska.

„Wszystko było wtedy możliwe, otwarte, wykasowane, świat był na urlopie i ty też razem z nim, nic cię nie omijało, bo nic się nie działo, nie było twojej kariery, bo nie było żadnych ścieżek kariery (…) co za ulga” – mówi jeden z bohaterów tekstu Martyny Wawrzyniak „Żyć z własnych pomidorów”. Dramat został napisany na konkurs Teatru Telewizji „Narracje nieobecne”, którego tematem była pandemia Covid. Autorka powraca do czasów rzeczywistości lockdownu, jej bohaterowie próbują budować utopijną rzeczywistość – komunę na wsi, w której każdy z nich stwarza siebie na nowo, snuje plany i przede wszystkim uczy nowych zasad funkcjonowania w całkiem innym świecie.
Opowieść Wawrzyniak to satyra na tamtą rzeczywistość, odbijająca w krzywym zwierciadle nasze ówczesne lęki i pragnienia.

26 września 2026, godz. 17:00 – Ojcze nasz

Tekst: Artur Pałyga
Reżyseria i adaptacja: Tadeusz Kabicz
Reżyseria dźwięku: Anna Balcewicz
Opracowanie muzyczne: Renata Baszun
Kierownictwo produkcji: Beata Jankowska
Obsada: Mateusz Rusin, Arkadiusz Brykalski, Dominika Ostałowska, Kamila Boruta, Jolanta Olszewska, Julian Mere, Konrad Marszałek.

Śmierć Ojca staje się dla bohatera pretekstem do rozrachunku i powrotu w głąb pamięci. To, co przez lata było przemilczane, nagle domaga się nazwania i przepracowania. Franio mierzy się z historią domu, w którym Ojciec był osią świata – figurą surową, niepodważalną, budzącą jednocześnie lęk i pragnienie akceptacji. Słuchowisko według dramatu Artura Pałygi jest próbą ukazania tego, co zwykle dziedziczy się w rodzinie: wstydu, strachu, mechanizmów władzy. Z pozoru zwykłe wspomnienia układają się w obraz niepokojącej relacji, w której miłość miesza się z przemocą, a bliskość z upokorzeniem. Pałyga opowiada o ojcostwie jako micie kulturowym i jako realnej sile, która potrafi naznaczyć życie na długo po tym, gdy Ojca już nie ma.

Udostępnij: